En daar zit ik dan….
Achter mijn laptop. Want ik heb beloofd om een stukje tekst te schrijven over mijn vrijwilligerswerk bij de poli Oncologie in het MUMC+. En belofte maakt….. jawel! Na wat gefrummeld te hebben met de instellingen in Word krijg ik het idee om gewoon maar te beginnen met hoe ik op het spoor kwam van deze fijne, uitdagende, leerzame en confronterende dagbesteding.
Na een tijdje niksen, nadat ik van mijn werkgever te horen had gekregen dat ze niet zonder mij zouden kunnen maar het wel gingen proberen, vond Maria (mijn vrouw) dat er weer wat reuring in mijn leven moest komen. Tsja, daar had ze wel gelijk in moet ik schoorvoetend toegeven. Tijdens een dag, waarop ze uitleg kreeg over pensioenmogelijkheden, stopte Djamilla Brouwers (Vrijwilligersorganisatie MUMC+) een folder in haar handen. In deze folder, met op de voorkant onze onovertroffen Sylvia (ook één van de vrijwilligers op de poli Oncologie), werd aandacht gevraagd voor vrijwilligerswerk op de poli Oncologie.
Mijn hele werkzame leven had ik doorgebracht in een technische wereld, maar nu kreeg ik dan eindelijk de kans om in de zorgwereld een plekje te veroveren. Daar had ik altijd al interesse in gehad.
Na een vriendelijke, maar zeker ook zorgvuldige intake door Djamilla, werd ik uiteindelijk losgelaten op de poli, vijfde verdieping, dr. Tans gebouw! Ik moest eerst maar eens een paar keer gaan “proeven” werd me aangeraden. De poli Oncologie is niet voor iedereen weggelegd. Gelukkig werd ik al gauw door de medewerkster van de “prikdienst” opgevangen. Zo werd voorkomen dat ik “pilaarheilige” werd. Naast bezoekers wegwijs maken bij het aanmelden, kon ik ook bezoekers oproepen en begeleiden naar de bloedafname. Hierdoor werd het contact intensiever en kon ik nog meer een rustpuntje zijn voor hen door zo nu en dan, als het past, met een beetje humor het bezoek wat draaglijker te maken. En vele “beetjes” maken samen een heleboel. En niet te vergeten een kopje koffie of thee….. dat zorgt vaak voor een opening, en leidt soms tot meer. Mijn collega vrijwilligers hebben allemaal hun eigen kwaliteiten die bijdragen aan een goede sfeer voor de bezoekers.
De mensen zijn hier niet voor hun plezier, maar wij kunnen wel proberen het voor hen een beetje plezieriger te maken
De grote verscheidenheid van bezoekers is niet alleen uitdagend maar soms ook confronterend. Oud collega’s, bekenden, vrienden en zelfs familie, die het nog even stil hadden willen houden, je treft ze hier. Dat mag dan allemaal een goed plekje krijgen, daar mag je dan professioneel mee om gaan. Gelukkig zijn er in het team Oncologie geweldige professionele kanjers die, zoals ik heb mogen zien, met alle inzet die maar mogelijk is, er zijn voor de patiënten en hun naasten. Zij doen alles om te helen, in welke vorm dan ook. En dan te denken dat als ik per dag maar één glimlach bij een bezoeker scoor, mijn dag al helemaal is geslaagd. Het kan verkeren……….
Zoals die ene medewerkster van de prikdienst het me uitlegde, deze mensen zijn hier niet voor hun plezier, maar wij kunnen wel proberen het voor hen een beetje plezieriger te maken. Ik ben haar dankbaar!
Wat fijn om te kunnen zeggen dat de poli Oncologie bestaat uit een hecht team, van de interieurverzorgster tot en met de professor, die elk hun bijdrage leveren aan superieure patiëntenzorg.
Toch wil ik graag bekennen, ook al klinkt dat misschien egoïstisch, ik doe dit vrijwilligerswerk in de eerste plaats voor mijzelf. Want wie goed voor zichzelf zorgt, die geeft pas echt iets kostbaars, als hij, ik zorg voor jou, tegen een ander zegt……. (Vrij naar Harry Jekkers, lied: Ik hou van mij)
Ik hoop nog lang mijn kleine steentje bij te mogen blijven dragen!
Tot maandagmiddag of woensdagochtend!
Winfried.
