Mevr. Nathalie Broens-Le Doux
Korte beschrijving
Al 38 jaar werkzaam in de gezondheidszorg, de laatste 16 jaar als directiesecretaresse en ondersteuning van de dienstdoende huisartsen bij de Huisartsen Spoedpost werd ik van de een op de andere dag ineens patiënt in plaats van medewerker van het MUMC.
Mijn huisarts heeft mij doorgestuurd voor een mammografie uit voorzorg. Ik had namelijk niet de gebruikelijke symptomen zoals zichtbare of voelbare veranderingen in de borst, zoals een knobbeltje of verdikking of huidverandering. Zelf dacht aan een overbelasting door het sporten, waarbij ik een beurs gevoel had aan de onderzijde van mijn borst. Ik ben mijn huisarts eeuwig dankbaar, dat zij mij doorstuurde.
Totaal onverschillig liet ik de mammografie maken tussen mijn werk door, niemand wist ervan, was toch maar uit voorzorg. Al voor de uitslag van de biopten, die diezelfde dag nog werden genomen, wist ik dat het helemaal mis was. Mijn gewone werkdag eindigde in een onwerkelijke periode van afspraken met oncoloog, verpleegkundige, radioloog, chirurg, etc. die mijn weekdagen vulden.
Het moeilijkste aan deze periode vóór de operatie vond ik het slechte nieuws vertellen aan mijn echtgenoot, 2 meiden en vooral aan mijn hoogbejaarde moeder. Het verdriet en bezorgdheid in haar ogen te zien raken mij nog steeds. In deze periode heb ik ook ervaren hoe belangrijk de mensen om je heen zijn, mijn gezin, vrienden, kennissen en collega’s. De liefde, de bemoedigende woorden, kaarten en bloemen hebben mij kracht gegeven en ertoe bijgedragen dat ik deze moeilijke periode achter mij kon laten.
Overall kijk ik heel positief terug op het gehele behandelproces, waarbij ik als patiënt centraal stond, duidelijk uitleg kreeg over de keuzes van verschillende behandelmethoden die ik zelf moest (mocht) nemen, de begeleiding en empathie van alle specialismen die mijn pad kruisten. Ook heel fijn dat er aandacht werd besteed aan het thuisfront, die uiteraard ook met angst en onzekerheid te maken hadden.
De stap naar mijn lidmaatschap van het patiëntenpanel volgt eigenlijk naar aanleiding van de onvrede over de nazorg die ik heb ervaren. Na de operatie en bestralingen werd ik letterlijk aan mijn lot overgelaten. Ondanks dat ik werkzaam ben binnen het MUMC, kreeg ik het niet voor elkaar om de zorg te krijgen, die ik op dat moment nodig had. Het zou fijn zijn geweest als revalidatie direct in het natraject werd aangeboden en ook beschikbaar was. Het heeft mij uiteindelijk 4 maanden extra gekost om weer langzaam aan het arbeidsproces en het dagelijkse leven te kunnen deelnemen.
In mijn revalidatiejaar heb ik toegewerkt naar het lopen van de Camino Frances naar Santiago de Compostella. In 2023 ben ik dit avontuur aangegaan en het heeft mij zoveel moois gebracht. Het vertrouwen in mijn eigen lichaam, in de toekomst en de innerlijke rust die het mij heeft gebracht. Een mooie afsluiting van twee bewogen jaren.
Mijn huisarts heeft mij doorgestuurd voor een mammografie uit voorzorg. Ik had namelijk niet de gebruikelijke symptomen zoals zichtbare of voelbare veranderingen in de borst, zoals een knobbeltje of verdikking of huidverandering. Zelf dacht aan een overbelasting door het sporten, waarbij ik een beurs gevoel had aan de onderzijde van mijn borst. Ik ben mijn huisarts eeuwig dankbaar, dat zij mij doorstuurde.
Totaal onverschillig liet ik de mammografie maken tussen mijn werk door, niemand wist ervan, was toch maar uit voorzorg. Al voor de uitslag van de biopten, die diezelfde dag nog werden genomen, wist ik dat het helemaal mis was. Mijn gewone werkdag eindigde in een onwerkelijke periode van afspraken met oncoloog, verpleegkundige, radioloog, chirurg, etc. die mijn weekdagen vulden.
Het moeilijkste aan deze periode vóór de operatie vond ik het slechte nieuws vertellen aan mijn echtgenoot, 2 meiden en vooral aan mijn hoogbejaarde moeder. Het verdriet en bezorgdheid in haar ogen te zien raken mij nog steeds. In deze periode heb ik ook ervaren hoe belangrijk de mensen om je heen zijn, mijn gezin, vrienden, kennissen en collega’s. De liefde, de bemoedigende woorden, kaarten en bloemen hebben mij kracht gegeven en ertoe bijgedragen dat ik deze moeilijke periode achter mij kon laten.
Overall kijk ik heel positief terug op het gehele behandelproces, waarbij ik als patiënt centraal stond, duidelijk uitleg kreeg over de keuzes van verschillende behandelmethoden die ik zelf moest (mocht) nemen, de begeleiding en empathie van alle specialismen die mijn pad kruisten. Ook heel fijn dat er aandacht werd besteed aan het thuisfront, die uiteraard ook met angst en onzekerheid te maken hadden.
De stap naar mijn lidmaatschap van het patiëntenpanel volgt eigenlijk naar aanleiding van de onvrede over de nazorg die ik heb ervaren. Na de operatie en bestralingen werd ik letterlijk aan mijn lot overgelaten. Ondanks dat ik werkzaam ben binnen het MUMC, kreeg ik het niet voor elkaar om de zorg te krijgen, die ik op dat moment nodig had. Het zou fijn zijn geweest als revalidatie direct in het natraject werd aangeboden en ook beschikbaar was. Het heeft mij uiteindelijk 4 maanden extra gekost om weer langzaam aan het arbeidsproces en het dagelijkse leven te kunnen deelnemen.
In mijn revalidatiejaar heb ik toegewerkt naar het lopen van de Camino Frances naar Santiago de Compostella. In 2023 ben ik dit avontuur aangegaan en het heeft mij zoveel moois gebracht. Het vertrouwen in mijn eigen lichaam, in de toekomst en de innerlijke rust die het mij heeft gebracht. Een mooie afsluiting van twee bewogen jaren.
Aandachtsgebieden
Oncologie
Contact
-